Tongariro Crossing

De kinderen hebben net 2 weken vakantie er op zitten. Wegens grote drukte op het werk kon ik maar een paar dagen vrij krijgen. Daarom geen grote vakantietrip deze keer. Afgelopen woensdag zijn we naar het zwembad in Porirua geweest en Trix, Rémi en Skelte met mij naar de film (Mr. Bean). Donderdag, vrijdag en zaterdag zijn we op weg geweest om de Tongariro Crossing te doen, een hele beroemde wandeltocht die o.a. Alex en Maxima tijdens hun huwelijksreis hebben gedaan. Woensdag hadden we een huisje in de buurt besproken, waarbij het opviel dat de eigenaar ging vragen wat we gingen doen en ging vragen naar de leeftijd van de kinderen. Toen ik zei dat we de Tongariro Crossing gingen doen, werd het even stil aan de andere kant van de lijn. Ik verzekerde hem dat we ervaren wandelaars zijn en legde uit dat we de 2 jongste kinderen op de rug gingen dragen. Nou goed, we moesten het zelf ook maar weten. Daarna heb ik de busonderneming gebeld die je naar het startpunt moet brengen en aan het eind weer moet ophalen. De busondernemingen zijn er verantwoordelijk voor dat ze dezelfde mensen fzetten en weer ophalen. Dit om te voorkomen dat er mensen onbekend in de bergen achterblijven. Ook deze meneer vroeg naar de leeftijd van de kinderen en was erg terughoudend met ons te boeken. Hij raadde het af om met zulke jonge kinderen zo’n lange veraderlijke tocht te gaan doen. Daarnaast kon hij ons pas om 8.15u afzetten en alweer om 16.30u ophalen wat effectief ‘maar’ 8 wandeluren oplevert, terwijl er 7 uur voor de tocht staat. Te weinig speling, waardoor ik de boeking maar niet door heb laten gaan. Ik heb nog het adres gekregen van een andere busonderneming die je om 17.30u zou kunnen ophalen, maar ik begon echter ernstig te twijfelen, of we deze tocht wel moesten doen. Toch eerst nog maar eens googelen naar reisverslagen van deze tocht, om te kijken of ie echt zo zwaar is en er nog een nachtje over slapen. Dit uitgebreide reisverslag gaf echter geen uitsluitsel. Ik kreeg er de zenuwen van en heb er slecht van geslapen. Nu zijn we beslist niet bang aangelegd en houden we wel van een avontuurtje, maar het moet wel leuk blijven. Daarom hebben we min of meer donderdag besloten de tocht maar niet te doen en een alternatief te kiezen.

Donderdagmorgen zijn we op weg gegaan naar het Tongariro National Park met als eerste stop een bezoekje aan de NLse molen in Foxton.

20070422_099

20070422_100

Volgende stop de favoriete speeltuin van onze kinderen in Wanganui

20070422_105

20070422_110

20070422_111

20070422_114

20070422_115

20070422_117

20070422_118

We hebben de toeristische route genomen: een slechte maar hele mooie weg langs de Whanganui rivier.

20070422_119

De weg zit vol kuilen en is grotendeels onverhard. Hier moesten we wel een kwartier wachten omdat ze de weg aan het repareren waren.

20070422_120

De weg wordt uitgebreid beschreven in onze reisgids en een van de bezienswaardigheden onderweg is deze oude graanmolen.

20070422_122

20070422_127

Het molenaarshuisje waar je alleen door de ramen kunt gluren.

20070422_121

Zendelingen hebben hier ooit bijbelse plaatsnamen geïntroduceerd. Om de Maoris te vriend te houden mochten die hun eigen variant bedenken (het lijkt Friesland wel🙂 ).

20070422_138

Hier Jerusalem zelf met zelfs een katholiek kerkje.

20070422_139

mag het licht aan?

20070422_141

Om een uur of half zeven zijn we bij ons huisje in National Park. Het is dan al donker. De volgende ochtend is het helder weer. Het heeft zelfs gevroren en er ligt ijs op de auto! We hebben uitzicht op Mt Ruapehu!

20070422_142

We hebben slechts een Queen size bed en Doris en Eefje en Skelte hebben vanacht bij ons geslapen zodat we behoorlijk gebroken zijn als we opstaan. Ik heb koppijn en voel me niet echt fit. Daarnaast heeft Rémi haar bergschoenen vergeten. Maar goed dat we niet de Tongariro Crossing gaan lopen. Als ik echter een bus de bovenburen met 3 kinderen (8,10,13) om 7.00u op zie halen om dé tocht te doen, dan baal ik toch wel een beetje.

Na het ontbijt en de koffie bezoeken we eerst de VVV in Whakapapa om ons te laten
adviseren over een alternatieve tocht. Het wordt de Tama Lakes tocht die gedeeltelijk over de Taranaki Falls track gaat. Net als de Tongariro Crossing 17 km, maar wel veel makkelijker. Hier gaan we om 11 uur op weg. De Mt Ngauruhoe alias Mt Doom uit LOTR, een vulkaan die voor het laatst aktief was in 1975, ligt al op ons te wachten. Het weer kan niet beter: windstil, vol
op zon en zo’n 15 graden.

20070422_149

Trix met op de achtergrond Mt Ruapehu. In september gaat Trix met schoolkamp daar skiën.

20070422_150

De Taranaki Falls.

20070422_152

20070422_156

Taranaki is een vulkaan hier een paar honderd km vandaan maar op een heldere dag zoals vandaag is ie aan de horizon te zien. Helaas wel te ver weg voor de foto.

Hier een uitgesleten pad en een moeilijk stuk in de route.

20070422_159

We weten het niet zeker, maar Doris moet nu ongeveer zo’n 15 kilo zijn. Gelukkig is Ingrid heel sterk!

20070422_160

Pause en tijd voor chocola.

20070422_163

Daarna op weg naar het kratermeer Tama..

20070422_166

Om half drie zijn we het Lower Tama Lake, het keerpunt van onze route. Het Upper Tama Lake is nog anderhalf uur lopen, heen en terug, en laten we liggen want anders zijn we niet voor het donker terug.

20070422_167

20070422_169

Trix en Rémi hebben ruzie wie er nu op de foto mag.

20070422_174

Eefje wil ook even de rugzak op.

20070422_178

20070422_180

Allerlei vreemde mossoorten in dit vulcanisch gebied

20070422_181

20070422_184

Om kwart voor zes, net voor zonsondergang zijn we terug. Hier lopen we richting Whakapapa met in de verte het beroemde Chateau hotel.

20070422_187

Meestal in Mt Ruapehu in wolken gehuld, maar vandaag was ie de hele dag vlekkeloos zichtbaar.

20070422_190

Moeilijk voor te stellen dat Mt Ruapehu in 1996 nog uitgebarsten is. Hier daarvan een foto gevonden op internet gezien vanaf dezelfde kant.

Mtruapehueruption

20070422_194

Hier het Chateau hotel, een onnieuwzeelands mooi gebouw.

20070422_197

Na een flinke afhaalmaaltijd liggen we allemaal om 10 uur al in bed. Midden in de nacht om kwart over 1 worden we wreed in onze slaap verstoord door een luchtalarm. Mijn eerste gedachte is dat Ruapehu gaat uitbarsten. Snel halen we onze kinderen uit bed. Na 1 minuut stopt het alarm weer. Op de radio en televisie is echter niets te vinden. Wel komt er een brandweerauto met zwaailichten voorbij. Maar als Heity buiten gaat kijken ligt Ruapehu er rustig bij. Daarna blijft het gewoon stil en gaan we maar weer naar bed. Hier zitten we midden in de nacht op nader bericht te wachten

20070422_198

‘s Ochtend hoor ik van de eigenaar van het huisje dat er een oplegger van een truck in de brand had gestaan en dat daarom de brandweer uitgerukt was. Het is normaal om alle vrijwilligers ‘op te piepen’ met het luchtalarm. Toen ik zei dat wij dachten dat Mt Ruapehu ging uitbarsten, moest hij erg lachen: domme toeristen!

Als we ‘s morgen onze spullen weer inpakken liggen D&E nog even te game-boyen. Daar zijn ze inmiddels net zo verslaafd aan als TRS.

20070422_200

Zaterdag zijn we teruggereden richting Taranaki via de Forgotten World Highway. Hier stoppen we midden in de jungle. Net op tijd want 2 tellen later gaat Skelte over zijn nek van de wagenziekte. Het is nl een erg bochtige weg.

20070422_202

Onderweg stoppen we bij hetzelfde café als waar ik vorig jaar op mijn paastrip koffiegedronken heb.

20070422_203

Alle gasten kunnen hun afkomst op de wereldkaart aangeven. Duidelijk is te zien dat de meeste gasten uit NW-Europakomen, vooral uit GB, NL en D.

20070422_204

Hier mijn initialen van vorig jaar.

20070422_205

De caféhouders herinnerden mij niet meteen, maar toen ik zei dat ik de persoon was die vergat te betalen, wegreed en een paar minuten later weer terug kwam, wisten ze het weer.

Ze hebben een hond die erg op Spikkel lijkt,

20070422_206

..vooral populair bij Doris

20070422_213

..en heel mooi uitzicht

20070422_209

Pas laat in de middag komen we bij de westkust aan. Als we langs Mt Taranaki rijden is ie helemaal in de wolken verdwenen, maar gelukkig klaart het weer net op.

20070422_214_1

Geen mooi zandstrand in de buurt van Cape Egmont, maar zwarte stenen.

20070422_215

20070422_219

20070422_221

20070422_227

Ook hier veel drijfhout dus hebben we nog snel een vuurtje gestookt

20070422_225

dat Skelte aan het eind uitgeplast heeft.

20070422_228

Daarna zijn we op weg naar huis gereden. Mt Taranaki lag er mooi bij.

20070422_232

20070422_236

In Wanganui hebben we bij MacDonalds traditioneel deze minivakantie afgesloten en toen maar knorren in de auto

20070422_237

Om een uur of 11 waren we weer thuis.

3 thoughts on “Tongariro Crossing

  1. luizen daar hebben wij nooit van gehoord!
    wel van een stofkam in defamilie.
    met hamer en aambeeld en goed slaan is af-
    doende en op de rug leggen.
    Tot d.v.k. jaap

  2. Tjonge, Spikkel op zijn oude dag gereincarneerd in Nieuw Zeeland….
    Inderdaad sprekende gelijkenis!
    En wat een mooi tocht.
    groetjes
    Judith

  3. Lieve Skelte,
    Ik ben het weer: Ramses. Vind je het fijn met Finn? Wij zijn in Griekenland geweest en daar had ik ook een vriendje dat Fin heette. Ik heb niet zoveel verhalen, want ik ben het alweer vergeten. Dus groetjes van RAMSES.
    p.s. het dak van ons nieuwe huisje is er vandaag af gegaan. Papa heeft 4 jonge spreeuwen gered. En ik mag gauw op Sterre rijden. Dag, kom je gauw terug? Ramses

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s