Een dagje thuis

Omdat JF de auto mee naar het werk had en Doris nog steeds ziek was, hadden wij, de rest van het gezin, een verplichte rustdag.
Na een langzaam ontbijt en aankleedpartij, togen de kinderen naar buiten, naar onze tuin. De tuin is heel langgerekt, behoorlijk verwaarloosd met allerlei vreemde hoekjes, dus een ideale speelplaats. Hier een impressie.

Rémi als eekhoorn in haar ‘huis’, Trix en Skelte, de buur-eekhoorns, in het huisje ernaast. Op de voorgrond ons afgedekte en lege zwembad.
Im004969_1

Samen aan de drank (alle lege bierflesjes die heity de afgelopen maanden verzameld heeft). Boven hun hoofd het balkon en het raam van de woonkamer.Op de achtergrond het gastenhuis van de buren.
Im004970

Bij het zwembad kun je via een paadje naar de zee lopen. Maar je kunt natuurlijk ook over het muurtje klimmen en met behulp van een wankele huishoudtrap naar beneden klauteren.
Im004975

Op weg naar de zee, kom je langs ‘onze’ catamaran, die wat ligt te verpieteren op ons grasveldje.
Im004976

En dan ben je bij de zee, of eigenlijk de baai. Wel eb en vloed, maar geen golven. Het ligt heel erg beschut dus weinig wind. Wel is de zon rond een uur of 3 à 4 achter de heuvels.
Im004979

Dat was de voorkant van het huis. Nu de achterkant.
Onze  oprit naar Seaview Road, gezien vanaf ons huis. Hier klimt Skelte naar boven om te kijken of er post in de brievenbus zit. Op de foto zie je het niet zo, maar het weggetje is echt steil, rond de 25 %. De eerste keer durfde Skelte niet meer naar beneden, bang om te vallen en heb ik hem moeten ophalen.
Im004987

Vanaf onze oprit zie je ons huis zo liggen.
Im004988

Hier Eefje die links om het huis loopt.
Im004990

Rechtsom kan ook.
Im004989

Maar je kan ook binnen op de bank blijven liggen

Im004982

Om 16.00u kwamen de buurmeisjes Claudia en Peaton nog spelen Ze hebben samen met Trix,Rémi en Skelte in ons huis verstoppertje, oftewel hide-and-seek gespeeld.

groeten!

Advertisements

nieuwe look

Ik heb de rechterkolom iets breder gemaakt, omdat de foto’s er net niet goed op pasten. Dit is helaas alleen mogelijk door een heel nieuw ontwerp te kiezen. Daardoor ziet de hele weblog er anders uit. De komende dagen zal ik het verder mooi maken. Aan de inhoud is echter niets veranderd!

Paremata School

Vanmorgen een heel spannend uurtje voor Trix, Rémi en Skelte. We waren uitgenodigd voor een kennismaking met Paremata School.

20060627_005

We waren allemaal heel zenuwachtig. Zelfs heity had moeite de camera stil te houden…

20060627_006

Hier bekijken we de klas van Rémi. 20060627_008

Rémi krijgt een juffrouw: Caroline Rogers. Trix een meester: Scott Jermyn en Skelte 2 juffrouws: Christine Lock en Tracy Farrelly.

Hier de website van de school.

Pukerua Bay

Maandag had ik nog vrij van mijn werk en heb ik de familie één van de stranden in de buurt laten zien. Dit is Pukerua Bay, zo’n 10km van ons huis.

20060627_001

Hier kun je o.a. Paua-schelpen vinden dus de kinderen hebben zich wel vermaakt.
Op een kwartier lopen staat  een rots met een gat erin, die ik de Olifanterots gedoopt heb.

Img_0160

Hier hebben we broodjes gegeten

20060627_002

Omdat er een zware lucht op kwam zetten wilde Rémi gauw terug naar de auto. Dat hebben we maar gedaan. Net op tijd waren we terug bij de auto.

20060627_003

De vrouw des huizes

Hoi allemaal!

Hoog tijd dat iemand van de gezinsleden van JF eens van zich laat horen en doorgeeft of de verhalen van hem over NZ en ons huis nu echt kloppen. Als vrouw des huizes bijt ik de spits af, later komen er vast ook andere gezinsleden aan de beurt, we hebben er tenslotte genoeg.
Zoals JF al schreef,verliep onze reis over het algemeen heel goed. Maar we hebben er ook veel van geleerd. De terugreis gaan we toch sommig dingen anders doen:

1) Door de enorme inzet van Trix, Rémi en Skelte zijn we overgekomen met onze 10 koffers en 12 stukken handbagage, plus 2 kinderen in de rugdrager. Neem van mij aan: dat is veel. De terugreis minder mee dus.
2) Bij aankomst in Singapore was de weg van het vliegtuig naar het oppikpunt (lopende band) van de bagage erg lang. Door onze handbagage vorderen we maar gestaag, moesten plaspauzes inlassen en bleek JF terug te moeten omdat hij in het vliegtuig zijn hoed had laten liggen. Toen we eindelijk bij de lopende band kwamen, bleek deze band al niet meer te draaien en waren onze koffers elders geplaatst. Ook was de taxichauffeur van ons hotel al op de terugreis. Gelukkig kwam alles weer goed, maar de volgende keer lopen we sneller door (met minder handbagage).
3) In ons hotel waren onze 2 kamers overgeboekt. Gelukkig kregen we voor één nacht een speciaal luxe kamer op de 10de verdieping. Op het balkon, met spijlen zo’n 15 à 20 cm uitelkaar, had je prachtig uitzicht. Nee, er viel niemand naar beneden. Wel heeft Eefje zo’n 5 à 10 minuten met haar hoofd tussen de spijlen vast gezeten. Ik denk dat het hele hotel (en de buurt) dat wel meegekregen heeft.
4) Het hotel in Singapore kostte ons een vermogen. Maar het was een waar zwemparadijs, de kinderen hebben daar optimaal gebruik van gemaakt. Jammer genoeg aten ze elke dag erg weinig van het overdadige en ook erg dure ontbijt- en dinerbuffet. Vandaag in NZ maar bloemkool met aardappels en snitzel gegeten. En JF is vanaf vandaag aan de lijn…
5) Blonde kinderen vinden ze in Singapore leuk, helemaal als er een tweeling bij is en ze worden nog enthousiaster als het om 5 kinderen gaat. We werden nagestaard, aangeraakt (vooral Eefje en Doris), mensen stootten elkaar aan en zelfs werden we op de foto gezet door voor ons totaal onbekende mensen. Onze kinderen willen niet in Singapore wonen.
6) De laatste dag in Singapore, een paar uurtjes voor vertrek, werd Doris ziek. Met hoge koorts in het vliegtuig, het kon natuurlijk niet anders. Maar dat betekende een huilend kind dat steeds getild moest worden, overgeven in het vliegtuig, niet kunnen slapen als het moest (in het vliegtuig) en slapen (en dan schreeuwend wakker worden) op minder handige momenten (tijdens bagage-sjouw-tochten). Voor haar en ons een rampje.
7) Gelukkig kwamen we aan in Auckland. En gezien onze ervaring op het vliegveld in Singapore liepen we door en gingen niet plassen. Maar, zoals JF ook al schreef, per ongeluk hadden we een verkeerde koffer van de band gepakt en meegenomen. Bij de incheckbalie voor het vliegtuig naar Wellington werden we aangehouden, moest de koffer terug en moest JF op zoek naar onze koffer die nog ergens zou moeten staan. De koffer vond ie, maar door het oponthoud mistten we onze aansluiting. Dat betekende weer wachten, telefoontjes, nieuwe boardingtickets, etc.

Maar nu zijn we er. In een geweldig huis met sfeer en een prachtig uitzicht. Trix, Rémi en Skelte elk een eigen kamer en een jetlag die meevalt.
Morgen gaan we voor een kennismakking naar onze nieuwe school. Als dat ook positief uitpakt, lukt het ons wel.

groeten!
Ingrid

Radio 0-1

Vandaag heb ik nog een vrije dag genomen. Ik had de wekker gezet om 7.00u. Vanaf 7.15u naar Radio 1 geluisterd. En jawel hoor, ik had nog maar net verbinding of Portugal scoorde 0-1. De hele familie heeft uitgeslapen tot 9.30u en toen het verschrikkelijke nieuws gehoord. We hadden nog maar net alle Super-de Boer voetbalpoppetjes uitgepakt en op de schoorsteenmantel gezet. En nu kunnen ze alweer weg…

Hoe is het met de kater in NL?

Wellington

We zijn om 14.15u, plaatselijke tijd, aangekomen in Wellington.

20060625_130

Dit was slechts een uur later dan gepland. Doordat we in Auckland per ongeluk iemand anders’ koffer van de band hadden geplukt, liepen we zoveel vertraging op dat we een vlucht later naar Wellington moesten nemen. Dit was een van de kleine ongelukjes die we onderweg gehad hebben, waarover later meer.

20060625_131

Maarten en Natsuko hebben ons opgehaald. Gelukkig paste alle bagage in de auto’s. We zijn snel nog even naar het guesthouse geweest waar ik de eerste maanden gelogeerd heb.

20060625_134

En daarna snel naar ons huis in Paremata.

20060625_135

Het is koud hier. Slechts 10 graden! Natuurlijk nog wel even met de winterjas aan naar ‘ons’ strand geweest.

20060625_140

Later meer details over onze bijzondere reis. Nu eerst naar bed en de jetlag verwerken.